Portugal, Algarve
Dat moest het gaan worden dit jaar. Sinds ik vorig jaar het –manenkindloosweekjevoormijzelf- heb ontdekt, is de (huis)vrouw in mij los gegaan.
Dit jaar gaat ze nog een stapje verder namelijk : bewust alleen.
Vorig jaar nog huppelend achter ondernemend vriendin aan, nu remi alleen met rugzak.
Dan voel je je heel wat natuurlijk (bij de voorbereiding, althans..).
Het begon met een geschikte plek vinden voor een vrouw alleen die toch niet zo heel stoer is als ze doet voorkomen..bang voor onweer, te snel dichtslaande deuren van metro’s, enge mannen en eenzaamheid ;-).
Ik kan je vertellen : ik kwam in eerste instantie niet verder dan Scheveningen. Maar ja, dat schoot natuurlijk niet echt op (man en kinderen kunnen dan bedenken : goh, laten we mama eens gezellig verrassen met een paar daagjes strand met z’n allen. Ze voelt zich vast alleen). Uiteraard lief bedoeld, maar dat was nou net niet het plan van deze geëmoti..eh..emancipeerde vrouw.
Nee, het moest minstens met het vliegtuig (dat valt wel onder het kopje eng, maar : bikkel!)
Mijn oog viel op Innersteps, Portugal. Bezinningsweek met veel rust, ruimte, wandelingen mét coach (voor de geestelijke voeding) en een hangmat!
Klinkt goed. Dus gereserveerd, dus gegaan en (gelukkig) daar nog aangekomen ook!
Hallo Portugal, fijn dat ik er ben, vind je ook niet?
Diepe zucht en onthaasten met die handel.
Denk je dan…
Eerst een taxi zoeken om bij het treinstation te komen. Met de trein moest ik nog anderhalf uur naar plaats delict.
Meneer de taxichauffeur vond het nodig om in gebrekkig Engels mij te waarschuwen voor de medemens aldaar. ‘Are you sure, you go by train? There are a lot of strikes in train, my girl.
I can bring you to your place. Just € 100,- ', mompelde hij er nog even achteraan..
I’am a strong girl, my mom told’, zei ik met een ietwat beknepen stemmetje en momentje van spijt op de achterbank.
Bij het station aangekomen moest ik rennen naar de trein die al op mij stond te wachten. De volgende zou 2 uur later pas komen. Dus dat was een sprintje waard.
Buiten adem vond ik een plekje in de trein. De trein volgde het spoor naar Lagos.
Het spoor van onthaasten lag al snel ver achter mij. Maar het was een mooie tocht en ik kwam weer helemaal op adem. Zou ont toch nog aansluiten bij haasten ? Maar nee hoor, eenmaal aangekomen bij het stationnetje, laaide –hupsakee- de stress uit het niets weer op, want hoe krijg ik die deur open? Het is natuurlijk geen intercity a la Holanda, nee deze had meer weg van een stoomtrein uit 1890 waarbij de stoom uit mijn oren begon te komen i.p.v. de locomotief.
Met grof geweld kreeg ik de deur open en viel zowat in de armen van mijn coach voor een week. Ola. Haar kon ik na deze reis alleen al zeker gebruiken!
‘Een goede reis gehad’? vroeg ze. ‘Eh, ja helemaal naar m’n Zen eh zin geweest’, antwoordde ik.
Sterk overkomen, dacht ik.
Spullen in de auto en hup, op naar mijn herberg voor de komende week.
Ik kan niet anders zeggen : het ziet er prachtig uit. Uitkijk op een boomgaard vol sinaasappels, omringd door heuvels en alles in bloei… nu ik nog.
Moe van de reis..goh..op tijd naar bed gegaan. Op zich ook redelijk weer ontwaakt in een bed afgesloten met een romantisch, wit muggennet. Althans, zo zou je het kunnen zien als je stil blijft liggen en niet, zoals ik, in het pikkedonker zo nodig moet plassen. Je kunt je voorstellen hoe dat gaat als je op de tast de weg moet vinden en je jezelf door een muggennet moet manoeuvreren. Voor je bij de wc bent, heb je voor de terug weg in ieder geval al een spoor achtergelaten.
Maar geen geklaag, lang leve de vrijheid!
Kniepert als ik ben, heb ik natuurlijk geen auto gehuurd. Want hé..jonge benen. Ik kan die paar kilometers makkelijk lopen. Naar de supermarkt is het ongeveer 2 kilometer en naar het strand 3 kilometer. Eitje. ALS JE IN NEDERLAND WOONT EN ALLES IS VLAK..JA ! Maar dat het hier heuvel op, heuvel af is, stond niet vermeld bij de omschrijving!
Nu snap ik wel waarom die vrouwen hier zulke gespierde konten hebben, heb ik het over de kuiten nog niet eens gehad. Nou, ik heb ze nu ook..weet ik nu. Onderontwikkelde spieren althans. Wat een spierpijn!
In de hitte op slippertjes of gympjes geeft echt geen Zen gevoel kan ik je vertellen.
Want wat gebeurt er als je zweetvoeten krijgt in gympen? Juist, blaren. En niet 1 blaar, nee wel 3 ( ja, per voet en dat doet heel erg au!).
Blijkbaar hebben de Portugese mij gescreend en onderverdeeld in categorie oude vrijster. Daar ik in een restaurant-hupsakee- aangeschoven werd bij een nog net niet tandloze Portugees.
‘Ola menina. I don’t speak very good not English, but food is very nice’ zei hij al smakkend aan z’n piri piri (kip voor de duidelijkheid).
Ach, het had ook wel z’n charme en het eten was inderdaad lekker.
Maar alle gekheid op een (saté)stokje …
Ik hoor je denken: wat een geklaag toch. Helemaal niet hoor, ik dik het natuurlijk enorm aan om je enigszins jaloerse gevoelens weg te nemen.
Want wat heb ik genoten van deze week! Liggend in mijn hangmatje tussen de sinaasappelbomen, kijkend naar de strak blauwe lucht, bedacht ik mij : wow, wat een rijkdom om deze vrijheid, stilte, rust op deze plek zo mee te mogen maken. Met dank aan Ar om mij die vrijheid te gunnen en Nanette om haar kijk op het leven met mij te delen en mij nieuwe inzichten mee te geven.
Ja, het was het zeker waard. Ook om er achter te komen dat alleen op weg te gaan, helemaal niet alleen hoeft te voelen. Het kan namelijk heel gezellig zijn met jezelf. Maar je moet de eerste stap durven zetten en dan volgt de weg vanzelf.
Dan kom je er wel achter dat er veel meer kracht in jezelf zit dan dat je denkt!
En voor de moeders onder ons : dat maakt het thuiskomen nog leuker ! J
