Heb jij ook wel eens ergens een sprankje hoop op iets waarvan je eigenlijk wel weet dat het niet kan en waar je natuurlijk al lang niet meer in gelooft ? Zo’n kinderlijk stemmetje in je hoofd dat zachtjes doch dringend zegt : maar stel je voor dat…
Niet ? Oh.. L
Ik werd namelijk vanmorgen veel te vroeg wakker en kreeg meteen zo’n zenuwachtig, giechelig- meisjes gevoel. Zo’n opwindend buikgevoel van: zal het wel of zal het niet zo zijn…
Manlief lag nog te slapen, dat was ook niet zo raar, mijn wekker gaf aan dat het 4.50 uur was.
Zelfs de kinderen waren nog ver in dromenland.
Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en dus ging ik heel zachtjes mijn bed uit.
Op mijn tenen, gaat een beetje moeilijk op handen, de trap af naar beneden, de deur door richting woonkamer.
Het was er muisstil en donker, de maan nog net door de bomen heen kijkend.
Sluipend kwam ik dichterbij en toen ik dacht dat ik er was kon ik net een gil van mezelf onderdrukken omdat ik bijna over de schoenen heen struikelde.
Dat dit zou gebeuren was op zich niet verwonderlijk. Eén doordat ik mijn lenzen niet in had en twee omdat, nou dat vertel ik je zo wel...
Op gevoel ging ik naar de open haard en voelde voorzichtig met mijn hand in de schoen van mijn zoontje. YES..helemaal vol met pepernoten en kadootjes. ‘Dat zit goed’, dacht ik.
Nu moet ik wel even wat bekennen.. nadat we met veel bombarie Sinterklaas van de boot hadden getrokken, toegezongen en tekeningen gegeven hadden, mochten we, hij zei het zelf, ‘s avonds de schoen zetten.
Nou, dat laten we ons natuurlijk geen 2 keer vertellen!
Dus gisteravond om een uur of 7 de schoenen van de kinderen gepakt.
Zoonlief vroeg: ‘moeten jullie geen schoen zetten’?
Ik keek met een schuinoog naar manlief en zei : ‘goed idee, waarom ook niet’ !
Zo gezegd, zo gedaan.
Met de jongens hard gezongen, ik 2de stem..want : indruk maken op die goede oude man kan nooit kwaad ! Hoofd in de kachel. Prachtig gedicht gemaakt, verlanglijstjes in de schoenen gedaan.
Manlief en ik gingen er helemaal in op. Maar, dat snap ik ook wel, we doen het natuurlijk voor de kinderen. Met rode wangen zaten we ons in het zweet te zingen. ‘Sinterklaas kapoentjuhhhh, gooi wat in mijn schoentjuhh…’! ‘En nog meer in de mijne’, dacht ik er stiekem bij…
‘Nou jongens, genoeg gezongen, nu naar bed, lekker slapen en hopen dat er morgen wat in zit’
zei ik, ondertussen zwaar knipogend naar manlief.
Manlief was al op tijd naar bed gegaan en ik had nog even wat tijd gerekt want ik dacht : dit is ook mijn kans. Ik zocht al mijn schoenen en laarzen op (yep,vrouw..dus even mee bezig…) en heb ze allemaal bij de kachel gezet. Het lijkt hier net de ingang van de Moskee.
Maar hé : niet geschoten is altijd mis, nietwaar?
Daarna naar bed gegaan. En vol verwachting in slaap gevallen. Tot nu dus.
Want nu sta ik dus bij die verdomde openhaard en ja, de kinderschoenen zijn gevuld maar al MIJN schoenen en laarzen..helemaal leeg. Nada, niente, noppes, helemaal niks.
Nog geen pepernoot.. Wat een desillusie!
Ik heb mijn schoenen en laarzen maar snel opgeruimd, ben weer naar bed gegaan en toen de wekker om 7 uur met een schreeuwend geluid afging, de kinderen van opwinding uit bed sprongen naar beneden renden en helemaal gelukkig hun gevulde schoen leegmaakten, pinkte ik onder mijn deken heel snel een klein traantje weg, zuchtte een keer en baalde ik stil dat ik niet meer het goed gelovig kind kan zijn van 30 jaar geleden…
J
