Mijn gedachten flitsen terug naar het begin van dit avontuur, 3,5 week geleden.
Een bus vol kinderen uit de Oekraïne komt aangereden. Door de raampjes zien we wat bleke gezichtjes verwachtingsvol kijken. Sommigen zijn hier al vaker geweest, anderen hebben nog geen idee bij wie ze mogen verblijven. Het enige wat ze van tevoren weten is dat ze op vakantie gaan naar een ver land.
Zo ook Dominik. We zien hem al zitten. Zonnebril op z’n hoofd, guitig gezichtje.
Zijn naam wordt omgeroepen en wij doen een stap naar voren. ‘Priewjet Dominik, kak djelaa‘ ?zeg ik op m’n beste Russisch. (het wat –&- hoe- in- Russisch- boekje voel ik al nee-schudden in mijn tas..keihard geoefend..maar tevergeefs..meneer blijkt Hongaars te spreken...tuurlijk..)
Grote bruine ogen kijken me wat vragend aan, maar hij knikt met z’n hoofd.
We lopen naar de andere kant van de bus om zijn bagage te pakken. Het enige wat er tevoorschijn komt is een kleine,blauwe rugzak. Ik kijk nog even of er toevallig een koffer met zijn naam erop tussen de bagage ligt, maar nee. Dit rugzakje is het enige wat hij nodig denkt te hebben voor de komende weken. Althans, dat zal zijn moeder gedacht hebben.
Of misschien is er gewoon niet meer. Het zegt in iedergeval veel.
Of misschien is er gewoon niet meer. Het zegt in iedergeval veel.
Dirk en Gijs vinden het spannend. Hij loopt met ons mee naar de auto en wordt steeds stiller. Wat zal er allemaal door z’n koppie heen gaan?, vraag ik me af.
In mijn achteruitkijkspiegel zie ik dat er bij hem traantjes over zijn gezicht stromen. Tranen van vermoeidheid, spanning, heimwee. Het valt ook niet mee natuurlijk. Ver weg van zijn toch vertrouwde omgeving. Wat de situatie waarin hij zich daar bevindt ook mag zijn. Hij hoort woorden die onherkenbaar zijn voor hem. Thuis gaan we eten. Maar hij krijgt geen hap door z’n keel. Alles proeft, ruikt en ziet er anders uit.
Om half 7 brengen we hem naar bed en al snel slaapt hij de klok rond.
De eerste week is het moeilijkst. Iedereen in huis moet wennen aan de nieuwe situatie. En hij natuurlijk in het bijzonder. Vaak is hij verdrietig en ik vraag mij af of dit wel zo’n goed idee was. Is hij misschien te jong? Ook naar Arjan toe is hij huiverig. Kan ik deze man wel vertrouwen?, zie je hem denken.
Maar langzaamaan ontdooit hij en tovert hij een prachtige glimlach naar voren. Heeft hele verhalen in zijn eigen taal. Is graag buiten. En we wandelen samen door de bossen met de hond. Speelt lekker met de jongens. Alhoewel, spelen.. Dat kent hij niet echt. Dan denk je: we hebben zoveel speelgoed maar hij heeft geen idee wat hij er mee moet doen. Later kom ik er achter dat zijn ‘spelen’ bestaat uit computeren, fietsen en tv kijken. En dan geen kinderfilms, nee voornamelijk met schieten.
Tja..
Voor hem zijn we nu ‘papa’ en ‘mama’. Wat een eer! Hij noemt ons zo en ik vind het leuk. Prachtig om te zien hoe hij Arjan helemaal in vertrouwen heeft genomen. Ze stoeien samen, maken het ontbijt klaar, en gaan samen boodschappen doen. En als Arjan thuis komt van z’n werk, is Dominik de eerste die hem een high-five geeft. Alleen dat al is voor hem een mooie ontdekking. Er zijn wel mannen op deze wereld die goed voor me zijn, moet hij gedacht hebben. Al weten we natuurlijk niet precies hoe het zit bij hem thuis. Het is wel een feit dat over het algemeen door stress (werkloosheid), veel alcohol problemen, te kleine behuizing, geldproblemen, de sfeer anders is dan hier in Nederland.
Dominik begint zich steeds meer thuis te voelen. Hij fluit, maakt ruzie, krijgt steeds meer energie (en ik steeds minder.. ;-) ) en wordt weer kind. In het begin hielp hij waar hij kon. En wij denken : zo, die is goed opgevoed..doe ons zulke kinderen..maar uiteindelijk is dat natuurlijk niet normaal. En hoe langer hij bij ons is, hoe minder hij uit zich zelf helpt. En dat is prima.
Het strand was voor hem zo’n mooie ervaring. De golven waar hij met z’n voeten vol in sprong. Maar ook de ballenbak, het zwembad, ezel rijden,vliegtuigen kijken.
Hij heeft het allemaal mogen beleven. Ondanks zijn heimwee, heeft hij genoten. En wij ook.
Dominik, een klein, gezet manneke van 6 jaar. Met een blauw rugzakje waarin 1 paar sokken, 1 onderbroek, een korte broek, een knuffeltje en een souvenirtje voor ons in zat.
Hij heeft me geraakt.
Hoe vermoeiend het soms ook was. Ik ben blij dat we hem mochten ontmoeten. We zijn als gezin ook weer een ervaring rijker. Zeker ook de kinderen die hierdoor leren te delen en zien hoe moeilijk het soms is als je niet je eigen taal kan spreken. Maar het mooie aan kinderen is dat ze elkaar snel begrijpen, in de universele lichaamstaal.
De inmiddels ingepakte kadootjes gaan in een koffer mee naar de Oekraïne, samen met wat nieuwe kleren, koffie, thee, chocola en een fotoalbum.
En in zijn blauwe rugzakje kan niets meer bij. Die zit vol met mooie herinneringen en nieuwe ervaringen die hem nooit meer afgenomen zullen worden !
Dag lieve Dominik, het gaat je goed !
