'Vrolijk' geschud

Heerlijk herfst! De blaadjes vallen van de bomen, de kleuren zijn spectaculair en de wind schud de boel weer eens lekker op..
Over schudden gesproken. De zomervakantie, die nu al weer kilometers achter me ligt, was in aantocht. Auto volgepakt, de nieuwste zomerjurkjes bovenop in mijn koffer, klaar om geshowd te worden, blits zonnebrilletje op, kinderen top voor mekaar, manlief kan niet wachten om te gaan, een niet onaardige auto onder mijn kont. Kortom: klaar voor een perfecte vakantie. Het was een warme dag en als je dan toch in een auto zit, dan is er niets fijner dan, in plaats van de ongezonde airco, het raampje open te draaien. Dat klinkt trouwens wel heel vooroorlogs, raampje opendraaien. Het knopje in drukken en het raampje geheel automatisch naar beneden laten glijden, klinkt hipper. Armpje naar buiten. Life is good. Op naar onze vakantiebestemming, Frankrijk (we hebben niet voor niets een stationcar, 2 kinderen en een hond. Burgerlijkheid ten top, daar hoort, om het compleet te maken, ook een camping in Frankrijk bij).

Maar daar ging het niet om. Want terwijl ik met mijn arm half uit het raam hang om de wind te voelen, bespeur ik in de rechterbuitenspiegel een onaangenaam heen en weer schuddend velletje. Huh??!! Ik zet mijn zonnebril af en check of dit schrikbeeld wat ik zojuist toch echt zag waar is, en bekijk het nog eens goed. Ja, het is echt! Mijn onderste gedeelte van mijn bovenarm schud vrolijk met de wind mee. Alsof het z’n uitje van het jaar is. Joehoe, kijk mij eens schudden…!

Ik kijk naar mijn man die geconcentreerd de auto bestuurd op de tolwegen van Frankrijk.

Het leven gaat blijkbaar gewoon door na zo’n wrede ontdekking. De conclusie dat met 35 jaar de aftakeling van strak (ja, echt) naar los nu een feit is baart mij zorgen. We hebben het hier immers alleen nog maar over één schuddende bovenarm. ‘Schat, zeg ik tegen mijn man, mijn arm beweegt’,. ‘Ja, lieverd dat lijkt mij wel handig’, is het antwoord. ‘Maar ik bedoel op de plekken waar het niet hoort te bewegen. Mijn onderste gedeelte van mijn bovenarm schudt’, laat ik hem met een timide stemmetje weten. Hij kijkt me aan en begint ongegeneerd te schuddebuiken van het lachen. Wat blijkbaar, als ik zo in het dagelijks leven om mij heen kijk wel getolereerd wordt, trouwens. ‘Zo grappig vind ik het niet hoor’, zeg ik met een blik gericht op mijn nog steeds schuddend-van-genot- bovenarmpje. ‘Vind je me nu nog wel aantrekkelijk’? vraag ik.  ‘Lieverd, van een schuddend bovenarmpje lig ik echt niet wakker hoor’! Ik zucht, kijk nog eens in de zijspiegel, pak met mijn linkerhand het velletje vast en schud het heen en weer. Hier moet aan gewerkt worden, is mijn conclusie...De verdere reis probeer ik er geen aandacht meer aan te schenken. Dat had ik al eerder moeten doen, bedenk ik me. Meer sporten, minder snoepen...au!
Op de camping aangekomen is alle bovenarm stress weg. Heerlijk: mooi weer, prachtige omgeving, fijne camping. Vrolijk doe ik mijn nieuwste jurkje aan. Bekijk mezelf in een klein spiegeltje in de minuscule badkamer van de tent. Ach, het valt allemaal ook best wel mee.

Ik loop opgewekt richting het zwembad. Achter me hoor ik de kinderen lachend aan komen.

 ‘Hé Mam’, we zien je billen schudden!

(...)