Bij de Politie, dat leek mij in een ver verleden wel wat.
Heerlijk zo’n strak pakkie aan,
gewapend met knuppel en pistool, beetje autoritair gedrag uitoefenen, boefjes
vangen, bekeuringen uitdelen maar er vooral natuurlijk zijn voor de medemens.
Pff. Het is er helaas niet van gekomen, althans niet buitenshuis.
Inmiddels ben ik zonder enige
vooropleiding of thuisstudie toch aan de
bak gekomen als politieagente...binnenshuis.
Dat gaat heel simpel. Je krijgt kinderen en na een jaar of drie beginnen deze blagen al aardig mondig te worden waardoor verbaal de wet binnenshuis regelmatig overtreden wordt.
Rond de vier en zeven jaar is er zeker
full time assistentie nodig.
Bevelen worden gegeven, grote monden
worden mijn kant uitgespuugd,
straffen uitgedeeld, kinderen worden
bij de kraag gevat. Pittige job, dat wel.
De wekker die mij ’s morgens wakker
schreeuwt is er niets bij.
Valt weg bij deze strotjes die al
luidkeels de ochtend wakker maken. En ons ook.
Elke dag probeer ik weer zonder
denkbeeldig uniform de dag positief en blanco te beginnen. Maar bij het ontbijt
staat de politiepet al weer snel de verkeerde kant op en is het bonnenboekje al
binnen handbereik. Kibbelend zitten ze tegenover elkaar, het schorem. Waar de
één welles tegen zegt, zegt de ander ...juist...nietes. En bij de vraag iets
voor mij te willen doen is het standaard antwoord : ‘huh, ik’ ? ‘Dat kun je
zelf toch ook wel’ ? ‘Halt’, roep ik naar de eerste overtreder op deze vroege
ochtend.
De eerste boete voor brutaliteit wordt
uitgeschreven.
Zodra ik de eetkamer uit ben, komt de
jongste brullend naar mij toe gerend. ‘Hij slaat muhhhweehh ! En ik deed
helemaal niets…’ Boete twee voor lichamelijk geweld wordt ook toegevoegd aan
het bonnenboekje. Na de ruzie gesust te hebben, gaan de twee boefjes een spelletje
doen en kan deze huis-tuin en keuken agente zich ontfermen over de was.
For the time being althans, want de
oudste komt de trap al tierend opgerend met de mededeling dat de jongste (ik
noem geen namen, beroepsgeheim) het spelletje heeft omgegooid. Juist. Boete drie
in the pocket, opzettelijk vandalisme.
Mijn baas zou hier blij mee worden, tel
uit je winst !
Je begrijpt, dit kan zomaar nog even
doorgaan op zo’n dag, maar verdere informatie over eventuele gedane delicten zal
ik je besparen. Yep, en ik zie je al knikken, voor dit werk moet je in stevige
schoenen staan. Ik heb er daarom ook regelmatig
over nagedacht om ontslag te nemen. Want nee, HET VALT HELEMAAL NIET ALTIJD MEE
!!
Maar ja, in deze tijden van crisis…Ach
en weet je, als mijn dienst er rond acht uur ‘s avonds op zit, mijn politiepet denkbeeldig
op de hoedenplank heb gedeponeerd, loop ik zachtjes de trap op naar hun
kamertjes en zie ze liggen. Twee snuitjes komen net boven de dekens uit, oogjes
gesloten helemaal tevreden liggend in hun
warme bedjes. Hoor hun rustige ademhaling, zie lieve stuiptrekjes op hun gezichtjes,
een kuchje in het luchtledige en bedenk mij dan : twee kleine mensjes in wording.
Nog zoveel te ontdekken en uit te proberen.
Grenzen opzoeken en proberen te verleggen.
En ook al valt dat voor de politieagentemama niet altijd mee, oefen het toch
maar lekker hier binnen waar het veilig is, om straks in de grote wereld je
mannetje te kunnen staan. Ik doe de deur zachtjes weer dicht, loop tevreden de
trap af op naar een heerlijk, vers gezet bakje koffie, maar dan hoor ik
halverwege een stemmetje : ‘Mama, kan niet slapen’ ……
