‘Een knappe man met een
goede baan, 2 leuke kinderen, ’dikke’
auto, mooi huis met tuin, en je ziet er zelf ook nog goed uit.’ Ik zei niets
maar knikte maar een beetje met een bijna plaatsvervangende schaamte over mijn
zogenoemde perfecte leventje. Toch liet het mij niet los en dacht er over na.
Als dit haar perceptie is van een perfect plaatje, dan klopt haar beeld daar natuurlijk
bij. En ja, tuurlijk heb ik het in die
zin goed voor elkaar. Maar wat is perfect?
In het woordenboek staat
dat perfect betekent; volmaakt, uitstekend, volledig.
Voor mij betekent perfect
dat iets in een moment klopt. Een fijn gevoel dat klopt met het beeld dat ik
letterlijk voor mij zie. En zo’n moment is vaak van korte duur. Even de zon op
je huid voelen, perfect! Een vrolijk liedje fluiten zonder dat je het meteen
zelf in de gaten hebt, perfect! Iemand vriendelijk gedag zeggen en zien dat het
de ander goed doet, perfect! De kinderen zien genieten van een ijsje op een
zomerse dag, perfect! De slappe lach met vriendinnen hebben, perfect! Of juist
een goed gesprek, perfect! Daar kan geen ‘dikke’ auto tegen op, puur bijzaak.
Mijn man heeft een goede baan, heel fijn maar dat maakt zijn, mijn, ons leven
niet perfect. Als ik in zijn ogen kijk en de liefde tussen ons voel, dát is
perfect voor dat moment. Mijn kinderen zijn leuk en ik hou zielsveel van ze
maar zijn beide natuurlijk niet perfect en ook hier geldt; gelukkig maar want
anders zouden zij en wij als ouders niets meer van elkaar en ons zelf hoeven
leren. Als ik ze kietel of met ze knuffel en ze hebben daar lol om, of als ze
hun verdriet kunnen laten gaan omdat ze zich vertrouwd voelen bij ons als
ouders, dan is dát perfect voor dat moment. Het huis is prachtig maar zeker ook
niet perfect. Vanwege de imperfectie op gevallen. Maar als het onweert ben ik
blij dat ik veilig binnen zit bij de warme kachel, dan is mijn huis perfect
voor dat moment. En ik, je gelooft het of niet; verre van perfect.
Als ik in de spiegel kijk
en ik zie weer een nieuwe lachrimpel of grijze haar waar ik zelf om kan lachen,
maakt mij dat perfect voor dat moment. En ik wil ook niet naar perfectie streven.
Want ik zou niet weten
hoe. Streven naar perfectie is een beeld van wat je ziet bij de ander, proberen
te evenaren bij jezelf ( ja, deze is lastig…moest er zelf ook even over
nadenken).
Het willen voldoen aan de
door jezelf opgelegde eisen, daar word
je niet gelukkig van.
Dan ga je weg bij jezelf. Wij
zijn allemaal mensen met een verhaal. Een verhaal dat vaak ‘perfect’ aan de
buitenwereld gepresenteerd wordt. Kijk
mij eens perfect zijn (zie social media bijv.) of kijk mij eens een perfect
leven leiden! Of anders gezegd; zie je mij wel? Of, zoals boven genoemd, de
ander jou ziet als perfect. Maar eigenlijk weten we stiekem ook allemaal dat
achter elk verhaal kwetsbaarheid schuilt. En juist die kwetsbaarheid brengt ons
dichter bij het perfecte in onszelf.
Als we die kwetsbaarheid
wat meer van onszelf zouden durven laten zien, dan zou de wereld er
ongetwijfeld ‘perfecter’ uit zien juist door haar imperfectie.
Omdat we dan niet meer
hoeven te voldoen aan de zware eisen die we onszelf vaak opleggen om een
perfect plaatje/verhaal te creëren naar buiten toe. En dus gewoon simpel
alleen maar ons zelf hoeven zijn.
Perfect toch? :-)
