Over en uit, punt.
Het voelt nog een beetje onwennig. Op glad ijs. Maar het werkte gewoon niet.
Ik vind het fijn om dit met je te delen, al hoop ik dat je mij niet meteen wilt veroordelen. Het kan jou namelijk ook overkomen. Zeg nooit, nooit.
Want misschien herken je het wel om soms even de weg kwijt te zijn en dat je op zo’n moment -op die kruising van warboel -net iemand ontmoet die je weer wat richting kan geven. Dan is het moeilijk om daar niet aan toe te geven.
Er zijn natuurlijk nogal wat bijkomstigheden waarom je dat probeert tegen te houden. Bijvoorbeeld omdat je denkt het niet nodig te hebben. Of het alleen wilt doen.
Maar ook omdat ik in mijn geval dacht dat één man wel genoeg richting gaf aan mijn leven. Niet dus. Juist. Je snapt ‘m.
Meneer is gewoon ONBEREIKBAAR.
Ik begrijp niet dat zoiets nog kan bestaan in de wereld waarin we allemaal zo connected zijn. Ik begon te twijfelen en dacht : als dit maar niet een lullig slippertje gaat worden. Maar goed, ik hou mijn kop er bij en laat mij natuurlijk niet zomaar aan de kant zetten.
Wat dat betreft durf ik steeds meer te vertrouwen op mijn innerlijk kompas.
Ik probeer het nog één keer. Druk op het knopje, hoor eindelijk het vertrouwde deuntje, voel dat er verbinding is en nog voordat hij mij wat kan gaan zeggen schreeuw ik :
‘Tom -Tohhommm….waarom’?
Het voelt nog een beetje onwennig. Op glad ijs. Maar het werkte gewoon niet.
Ik vind het fijn om dit met je te delen, al hoop ik dat je mij niet meteen wilt veroordelen. Het kan jou namelijk ook overkomen. Zeg nooit, nooit.
Want misschien herken je het wel om soms even de weg kwijt te zijn en dat je op zo’n moment -op die kruising van warboel -net iemand ontmoet die je weer wat richting kan geven. Dan is het moeilijk om daar niet aan toe te geven.
Er zijn natuurlijk nogal wat bijkomstigheden waarom je dat probeert tegen te houden. Bijvoorbeeld omdat je denkt het niet nodig te hebben. Of het alleen wilt doen.
Maar ook omdat ik in mijn geval dacht dat één man wel genoeg richting gaf aan mijn leven. Niet dus. Juist. Je snapt ‘m.
Deze man vond ik een klein
jaartje geleden. We kwamen elkaar op een gewone, doordeweekse dag tegen in een
groot warenhuis. Hij bleek een bijzonder aantrekkelijke stem te hebben, en vulde
mij perfect aan met antwoorden die ik niet kon vinden. Zag dat ik de weg kwijt was en
kon me de juiste tools aanreiken om weer verder te kunnen. Ja, ik snap ook wel
dat ik daardoor een makkelijke prooi was.
Het zij zo..We spraken elkaar niet veel maar
als het er was dan voelde ik me erg verbonden met hem. De zachtheid waarmee hij
sprak, de rust die hij mij gaf. Het hielp mij op de been te blijven om zo
stapje voor stapje de hobbelige weg te nemen die blijkbaar voor mij
uitgestippeld was. En zo kon ik op bepaalde momenten weer rustig ademhalen
zonder in de stress te schieten.
Tot vandaag. Ik probeer hem meerdere
keren te bereiken maar op de één of andere manier lukt het niet. Geen enkel signaal.
Geen vertrouwde stem. Meneer is gewoon ONBEREIKBAAR.
Ik begrijp niet dat zoiets nog kan bestaan in de wereld waarin we allemaal zo connected zijn. Ik begon te twijfelen en dacht : als dit maar niet een lullig slippertje gaat worden. Maar goed, ik hou mijn kop er bij en laat mij natuurlijk niet zomaar aan de kant zetten.
Wat dat betreft durf ik steeds meer te vertrouwen op mijn innerlijk kompas.
Ik probeer het nog één keer. Druk op het knopje, hoor eindelijk het vertrouwde deuntje, voel dat er verbinding is en nog voordat hij mij wat kan gaan zeggen schreeuw ik :
‘Tom -Tohhommm….waarom’?
