Eén van mijn goede voornemens
voor dit nieuwe, frisse jaar is begrip tonen voor en inlevingsvermogen in alle
sporten die er zijn.
Dat dit meteen op 1 januari
toegepast kon worden, had ik dan weer even niet voorzien.
‘Liefje', zegt manlief zoet, kijk je vanavond
gezellig mee naar de finale van het WK darts?
Goed, dit is meteen een
uitdagende test of het bij een voornemen blijft, of niet.
‘Oké’, zeg ik zo neutraal mogelijk zonder
kreunend gezucht te laten horen.
Ik wist niet dat darten onder de
term topsport viel. Op zich heeft het woord darten wel iets weg van een
dartelend, jong, sportief, goed uitziende topsporter. Op zich, zeg ik.
Ik zit in de hoek van de bank met
een fleecedeken om me heen gewikkeld en zie hoe manlief de afstandsbediening,
die zo ongeveer als een magneet aan zijn arm gekleefd zit, de zender van een
gezellig, populair programma op RTL 4 bruut overzet naar RTL7. Ik laat het
gebeuren. De kerstdiners zijn achter de rug, en met de rozijnen van de oliebollen
nog achter de kiezen geplakt is uitbuiken op de bank eigenlijk geen straf.
Daarbij schept het uitbuiken wel een band met deze sport, blijkt.
Er klinkt geroffel in de zaal,
het licht wordt gedimd en tot mijn grote verbazing zie ik een rondborstige vrouw
met een te strakke jurk op mijn netvlies komen.
Aan haar hand een buik met een
man er aan vastgeknoopt. Deze combi had ik zelf niet uitgezocht. En vraag mij
ernstig af wie dit wel zo heeft bedacht, en hoeveel deze vrouwen er voor betaald krijgen...Goed, leuk voor deze man zullen we maar
zeggen en knap dat hij er geconcentreerd onder kan blijven.
Zijn favoriete nummer uit het
jaar 1968 wordt keihard door de speakers geknald, wat blijkbaar de zaal moet
opzwepen. Er worden bordjes met Engelse teksten omhoog gehouden en luidruchtig
meegezongen met het favoriete liedje.
Zelf zag ik nu toch liever de
zeer gespierde boxer die de boksring betreedt met een glimmende duster. Maar de
realiteit is dat hier inmiddels twee darters met hetzelfde postuur de ring
hebben betreden en hun pijltjes, excuses, darts in hun hand hebben gestoken,
klaar om de strijd te strijden.
Hoe lang gaat dit in godsnaam duren?,
vraag ik me af. Naast me hoor ik manlief fanatiek kreten roepen als: ‘nu een
triple en dan een dubbel, nee, ja, oei’. Juist.
Ben ook wel toe aan een dubbele,
whisky.
First to 7 sets duurt inmiddels
al een uur of twee. Gaap. Mijn ogen worden zwaarder maar hun pijltjes blijkbaar
niet. Ze blijven maar gooien en na elke uitgegooide leg maken ze een elegant
dansje. Zeer charmant. Not.
Echt, ik probeer niet te oordelen
en de positieve punten te benadrukken:
stevige vingers, elastisch ook,
goed richtingsgevoel, eh, nou dat.
En net als ik het begin te
begrijpen komt er na drie uur en een kwartier een eind aan deze vorm van
topsport en mag de overwinnaar zijn favoriete plaatje nog een keer draaien. Hij
blij, manlief blij (of toch niet), ik blij…met mijn eigen overwinning namelijk drie
uur lang kijken naar twee zeer onaantrekkelijke mannen met pijltjes in hun
handen…dan toch liever een Cupido die al zijn onehundredandeighty pijltjes op mij
afvuurt. En in de holst van de strijd, met zweet all over his (gespierde) body,
zijn laatste pijltje ook nog vol in mijn doos eh de roos mikt, kijk dat noem ik
pas topsport!
J
