.: Ieniemini

‘Ik heb geen borsten’ zegt vriendin A. vanuit het niets tegen me.

‘Het is dat je het even weet’, zucht ze er achteraan.

Vanachter mijn zonnebril laat ik m’n blik even zakken.

We zitten heel relax op een heerlijke bank te loungen op het strand. Eindelijk zon !

‘Goh’, zeg ik, dat is me nog helemaal niet opgevallen.

‘Nee, hè hè, dat is nu net het probleem: er is ook niets om op te vallen’, zegt ze geïrriteerd.

Kijk nou naar die vrouw die daar loopt. Zo mooi gevormd.

‘En ik’, gaat ze verder, altijd in een gladgestreken blouse. Het is dat mijn hoofd niet 90C kan draaien want anders viel het niet eens op wat mijn rug is of mijn voorkant.

‘Ach’, probeer ik. Dat valt toch wel mee ? Ik kijk ook niet neer op de Sallandse heuvelrug hoor. Daar gaat het toch ook helemaal niet om’ ?

‘Je hoort iedereen klagen over een natte zomer. Nou, voor mij niet nat genoeg. Hoef ik tenminste niet mijn ienieminibikini aan’, moppert ze verder.

‘Hmm’, zeg ik.

Even valt er een stilte. 'Kijk, zegt ze : je kunt er wel makkelijk over denken en zeggen : je bent gezond, hebt toch al een man en kinderen en al die moederlijke opmerkingen meer, maar elke zomer is het weer zo’n tegen-aan-hik-ding. Ik weet namelijk nog goed dat ik een jaar of 12 was en tegen een vriendinnetje zei: ‘als ik ooit van die borsten krijg, dan snijd ik ze er af’. Ik was nogal jongensachtig en klom liever in bomen dan dat ik met barbies in de weer was.

Nu geloof ik dat je kunt krijgen wat je aan het Universum vraagt, maar toen had ik daar, helaas, nog geen weet van.

Blijkbaar is mijn wens destijds goed gehoord en bleef ik achteraan hobbelen qua hobbels.

Toen ik eindelijk een ieniemini behaatje, met dank aan de kinderafdeling van de H&M paste -op mijn 18^e nota bene-, kon mijn geluk niet op.

Het moest natuurlijk ook gelijk weer extreem getoond worden en liep ik de meest van de tijd in bikinimini. Ook in de winter. Dat werd dan een maatje extra want hé..koud hè…'.

‘Hahaha ‘, proest ik uit.

Maar goed, alle erwtjes op een stokje, ze functioneren wel. 3 kinderen hebben er toch melk uit weten te toveren.

‘En ze zullen nooit gaan hangen’, zeg ik met een knipoog.

‘Gelukkig heb je tegenwoordig kipfilets’, kakelt ze verder.

Ik verslik me zowat in een slok rosé.

‘Hoe bedoel je’ ?, vraag ik wat terughoudend.

Heb je daar nooit van gehoord dan? zegt ze uitdagend. Het zijn geen gewone kipfiletjes, nee heel bijzondere! Je pimpt de boel er leuk mee op. Je moet alleen even in de gaten houden dat ze hun plek weten en niet ontsnappen. Laatst was ik er blijkbaar toch één verloren en wat denk je : had m’n lief het opgeraapt en in de koelkast gelegd. Tja..

Hier, pak aan! Uit haar tas komen 2 doorzichtige, glibberige filetjes te voorschijn.

‘Goh’, mompel ik. Maar waarom gebruik je die dan niet in je bikini? Probleem toch opgelost ? ‘Nou, legt ze uit : zodra ze een druppel zout water voelen, verschrompelen ze meteen’.

‘Is het niet iets voor jou’? zegt ze met een sarcastisch lachje. ‘Ben je gek’, zeg ik zo nonchalant mogelijk: zolang zoonlief zegt : ‘mama, wat heb je mooie borstjes’, zie ik geen hobbels op de weg!

We drinken onze rosé op en kletsen verder over koetjes en kippetjes.

'Jeetje is het al zo laat' ?, zegt vriendin al kijkend op haar horloge. Ik moet gaan, duty calls !

Ja, ik ook. Nog genoeg te doen vandaag.

‘Zeg, waar heb je ze eigenlijk gekocht’? vraag ik al zoekend met mijn hoofd in de tas naar mijn sleutels…