Grensverleggend

Om mijn grenzen te verleggen, doe ik soms dingen die eigenlijk niet kunnen.

Ja, dat is een bekentenis. Op de één of andere manier zit er een stemmetje in mij dat zegt dit te moeten doen. Of het het waard was, weet je pas achteraf natuurlijk.

Maar het voelt bijna instinctief. Overdag kan ik me meestal wel inhouden, maar ‘s nachts begint het te jeuken. Ik kan dan bijna niet wachten om mijn impulsen te volgen. En misschien herken je het zelf ook wel, dingen willen doen die je door wie dan ook verboden zijn…

Vannacht zag ik hem liggen. In een heel rustige pose. Een zacht snurkend geluid.

Totaal van de wereld, geheel ontspannen. Mooi om te zien hoe een mens zich aan de nacht kan overgeven. Dat wil ik ook, totale overgave. Ik kijk naar hem, zie zijn mond af en toe een stuiptrekje maken. Een zucht. En daarna weer die stilte.

Zo puur.

Ik probeer heel voorzichtig wat dichterbij te komen. Voel zijn warmte.

Het warme zomerweer doet zijn voordeel zodat de vier seizoenendekens zijn omgeruild voor een enkel wit laken dat net niet alles van zijn lichaam bedekt.

Hoe graag ik dit ook wil, ik moet mijn rust bewaren om niet te happig te worden.

Mijn bloed begint sneller te stromen en ik hoop het zijne uiteindelijk ook.

Ik kan een bijna euforisch geluid niet meer onderdrukken.

Zie zijn sappige billen onder het laken vandaan komen en voor ik er zelf erg in heb, ben ik daar. Ik prik snel en doeltreffend, zuig het bloed er uit, en geniet nog even na. Heerlijk!

Maar dan…gaat pijlsnel het licht aan, zie ik een opgerolde Voetbal International met een zwaai langs me heen komen. Door een rode bloedvlek op de witte muur besef ik dat ik geraakt ben. Ik voel mijn lichaam in een pijnscheut samentrekken, probeer met alle kracht die ik nog heb weg te vliegen uit deze benauwde positie, vind een kier in het raam en ontsnap…

Of het het waard was?

Ja, morgen weer…

J