In therapie

Mijn excuses voor het lang wachten op een blog…althans, als dat zo voor je voelde.

Had ook wel een reden, en ik twijfel of ik dat wel of niet in een blog moet zetten, maar aan de andere kant...geen één relatie verloopt perfect, dus voor de dag er maar mee. Het zit namelijk al een tijdje niet zo lekker tussen ons. Niet dat er heel veel knallende ruzie is of zo, maar we vonden elkaar op een bepaalde manier niet meer. De basisbehoeften die we dachten bij elkaar gevonden te hebben, blijken toch wat af te wijken. Dat hij dominanter dan mij is met z’n gespierde schouderpartij vond ik in het begin zeer aantrekkelijk.
Maar als je een paar jaar verder bent samen, dan heb je toch meer aan de schoonheid van binnen. Ik weet het, klinkt soft maar het is gewoon zo.

Die onbevangenheid, de (lente)kriebels, het huppelende jonge veulen gevoel is er wel van af.

Nee, bij jullie natuurlijk niet, maar bij ons dus wel.

Steeds vaker lijkt hij rechts te willen, terwijl ik (stampvoetend!) links zeg.

En daardoor is er van een gezamenlijke rechte lijn eigenlijk geen sprake meer.

Dat proces gaat heel langzaam. We wonen al een tijd samen en in het begin was het in de ochtend altijd fijn als we wakker werden. We begroeten elkaar met onuitgeslapen hoofden spontaan, hij besprong me nog net niet maar het scheelde niet veel. Maar hé, dat waren nog eens tijden!

Nu gaat dat deel van de dag al heel anders. Meneer draait gewoon z’n hoofd om, ook al hoort hij dat ik uit bed ga om te ontbijten.

Na het ontbijt zit ie me aan te kijken zo van: ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik trek mijn eigen plan. Daarbij is hij werkloos en hangt ie er een beetje bij. Ja, wel een grote mond als het hem niet bevalt. Dan bijt ie gewoon van zich af waar de kinderen bij zijn. Zo laag vind ik dat.

En laatst gingen we wandelen, (één van de weinige uitjes waar meneer nog voor te porren is) nou ja wandelen, niet gezellig naast me, nee drie stappen voor me. Ik moet gewoon rennen om hem bij te houden. En dan heb ik het over het macho gedrag nog niet gehad.

Je begrijpt: ik was er helemaal klaar mee. Dus ik heb tegen hem gezegd: Of je zoekt maar een ander thuis of we gaan in therapie. Kijkt die me aan zo van: dat woord heb ik echt nog nooit gehoord, therapie. Ik heb het antwoord niet meer afgewacht en een afspraak met een therapeut gemaakt. Gisteren was het zover. Aardige vrouw. Het leek haar een goed idee, nadat we hadden besproken waar we tegen aan lopen in onze relatie, om naar buiten te gaan. Dat vonden wij ook, beetje afkoelen want de spanning liep hoog op. Maar meneer is nog niet buiten of alweer afgeleid door wie hij op straat tegenkomt.

Vol adrenaline stort die op z’n buurman af die hem absoluut niet ligt. Gelukkig reageerde de therapeut adequaat en kon er daardoor voor zorgen dat het niet uit de hand liep. ‘Kijk, zo gaat het nou altijd, zeg ik met een zucht tegen haar. Hij kan zich gewoon niet sociaal gedragen’. ‘Ik begrijp je en kan aan je zien dat het je raakt’, zegt ze op een bijna meditatieve rustige stem. ‘ Klopt, zucht ik. Ik hou ontzettend veel van hem, maar hij gedraagt zich vaak niet sociaal en is ook nog dominant.’ ‘Toch heb ik er wel vertrouwen in dat jullie er samen uit gaan komen’ zegt de therapeut. Na een aantal sessies zal je zien dat ook bij hem het kwartje zal vallen en hij weer meer oog voor jou heeft. ‘Maar hoe kan ik dan tot die tijd de rust bewaren?’ ‘Het is heel simpel: verleid hem wat meer, bewaar de rust, praat met een wat lage stem, maak de riem wat korter en als er een andere hond aankomt, draai je je om, en voer je hem met wat brokjes…’

J